HUIDIGE EXPOSITIE

26 maart t/m koopzondag 3 mei 2026 

WABI SABI 

Willy van der Beek - schilderijen 
Wilma Wijnen - fotografie 

en

LANDSCHAPPEN

Peter Munnik  - schilderijen 

Je bent ook van harte welkom bij de Meet & Greet op zaterdag 28 maart van 14.00 tot 16.00 uur.
Ontmoet de kunstenaars en ga in gesprek over hun werk.

Willy van der Beek over Wabi Sabi

In de traditionele Japanse esthetiek draait het begrip Wabi Sabi om acceptatie van vergankelijkheid en imperfectie, om waardering van onvolmaaktheid.

Niets in het leven is blijvend. Mensen, bloemen, spullen; allemaal vergankelijk. Die eindigheid vind ik soms ingewikkeld, deprimerend. Terwijl het in feite prachtig is: panta rhei.

Als het leven niet perfect hoeft te zijn, als je anders kijkt naar begrippen als succes en mislukking en je accepteert vergankelijkheid, dan wordt aandachtig en langzamer leven belangrijk. Plezier in de dingen van de dag, het koesteren van momenten, in relatie zijn, gracieus ouder worden. Rust en eenvoud. Dan ervaar je dat verandering steeds andere perspectieven en nieuwe mogelijkheden biedt.

Helaas, weinigen omarmen het proces van vergaan. Mensen willen oud worden, maar liever niet oud zijn. Bloemen worden opgeruimd zodra ze hun kopjes laten hangen. Er is niet veel ruimte voor verval.

Goede reden om er eens met aandacht naar te kijken. Naar oude mensen, uitgebloeide bloemen, vergane glorie. Naar hoe mooi iets nog kan zijn als het geleefd heeft, intensief gebruikt is, verroest of verspocht is. En hoe fascinerend als iemand niet meer jong, fris en fruitig is.

www.vanderbeeksolitaire.nl

Wilma Wijnen, autonoom fotograaf

Wabi-sabi fotografie is het vangen van de schoonheid in imperfectie, vergankelijkheid en het alledaagse. Een filosofie die voortkomt uit het Japanse boeddhisme. Het draait om het waarderen van rust, eenvoud en natuurlijke kenmerken, in plaats van streven naar perfectie.

De natuur is de ultieme bron van Wabi-Sabi, omdat alles in de natuur aan verandering onderhevig is en weerspiegelt hoe het leven is – onvolmaakt, maar vol serene schoonheid. 

Kernprincipes zijn niet het vinden van schoonheid in perfectie, maar juist in de gebreken. In het vieren van het verstrijken van de tijd en het omarmen van de kwetsbaarheid en vergankelijkheid.

www.wilmawijnen.com

                                  Peter Munnik - Landschap 

Vanaf 12 februari 2026 is Peter Munnik vaste exposant in galerie DNA.
Zijn mooie, kleurrijke schilderijen worden regelmatig gewisseld, zodat er steeds iets nieuws te ontdekken valt. Schilderen is zijn lust en zijn leven, dus laat u verrassen! 

Tijdens deze expositie is het thema van zijn schilderijen 'Landschappen'. 

KOMENDE EXPOSITIES

7 t/m 30 mei 2026 

Peter Munnik  - schilderijen 

Patricia Achenbach- Veira
Marianne Breugelmans 
Marjoleine Maessen - schilderijen 

‘Vorm en kleur in detail’: deze woorden omschrijven in grote lijnen het werk van Marianne.

In haar foto-/acrylcollages worden belangrijke analoge fotodetails uitgelicht en met textuurmaterialen verwerkt met acrylverf. Deze afbeeldingen/foto’s verwerkt zij op basis vanvorm en kleur; ze worden laag over laag opgebouwd tot een nieuwe compositie op doek. Door het selecteren en accentueren van de fotofragmenten met acrylverf schept zij in ieder werk een nieuwe wereld die uitnodigt om ogen over het doek te laten dwalen en lang te kijken. In haar collagewerken speelt Marianne met de realiteit. De kijker vraagt zich vaak af: ‘Wat zie ik nu eigenlijk’? De werken die in deze expositie te zien zijn, hebben zachte soms aardse kleuren.

Als onderwerp kiest zij vaak voor architectuur, maar ook natuur, bijzondere ervaringen en materialen inspireren haar enorm. Vooral de sporen van het leven en de aantasting door de tijd (de vergankelijkheid) vind zij boeiend. Dat zie je terug in de gelaagdheid van haar werk en kleurkeuze waarbij zij met spatels, rollers en sponzen de verf vermengt tot een doorleefde tint.

Haar favoriete gereedschappen zijn rubberpenselen. Die hebben een andere veerkracht dan de klassieke paletmessen en je kunt door de verschillende vormen en maten de verf fijn of stevig sculpturen en opbouwen in dunne of juist impastolagen. In haar kleurgebruik, gebaseerd op de oude meesters, kiest Marianne soms voor rustige en aardse kleuren; een andere keer is de uitwerking contrastrijker. Ze werkt altijd met acrylverf, deze droogt snel en je kunt aan één stuk door laag over laag schilderen.

Neem een kijkje op haar website of haar socials om een beeld te vormen van haar werk en techniek: www.arte-aparte.com.

FB: Marianne Breugelmans
LinkedIn: Marianne Breugelmans
Instagram: marianne.arte.aparte

4 juni t/m 11 juli 2026

HOMO LUDENS
Jan van Kessel - schilderijen 
Monic Platenkamp - schilderijen en mixed media objecten 

&

Peter Munnik - schilderijen 

HOMO LUDENS (de spelende mens)

Kinderen kunnen niets met de realiteit. Ze lappen deze ‘illusie’ gewoon aan hun laars. Regen ervaren ze als een middel om mee te spelen, een plas is er om midden in te springen. De wereld is een plek om te spelen. Dat is wat er geleerd kan worden van een kind. En dat is wat er afgeleerd wordt in de loop der tijd. We worden ernstig.

Spel is in het moment zijn, spel is hier zijn. Spel is jezelf herkennen als wie je bent, is thuis zijn bij jezelf. Zijn wie je ten diepste bent, vraagt overgave en radicale eerlijkheid. Je bent dit alles. Je komt uit de bron maar bent ook die onuitputtelijke oorsprong van alles. Dat is je geboorterecht.

Schilderen, zo zegt Jan van Kessel, helpt me om me weer te herinneren wie ik ten diepste ben. Het vraagt van me om weer als een kind te worden. Ik mag al mijn denkbeelden en ideeën laten varen. Niet-weten is het vertrekpunt. Het kan me zonder anker laten maar ook een gevoel van zweven geven, eindeloos zweven in een onmetelijk heelal. Zo ontstaat er weer de verwondering die ik als kind kende. En toen wist ik ook niet, en wist ik me beschermd in dat niet-weten. Ik was gewoon vol vertrouwen. Dat kan ook nu nog, zo merk ik. Niet weten en vol vertrouwen zijn, vol goede moed. Ik mag loslaten dat wat niet gekend kan worden zodat ik er mee kan werken. Het zal me vrijer maken, me openen voor nieuwe, ongekende werelden in mezelf.

Ik wil opgaan in het moment zodat er tussen mij en de ervaring geen verschil meer is. Zo kan er iets op het doek komen dat van mijn hand is en toch ook weer niet. Ik ben als het ware een instrument geworden voor iets dat onnoembaar is, voorbij de woorden. Als ik me op die manier aan mezelf laat zien, voel ik dat ik maskers afwerp. Ik ontmoet mezelf in waarheid, in alle naaktheid. Zijn wie ik ben, ook al is het maar voor even, is het sterkste medicijn wat er op aarde is. Het heeft een helende werking op me. Er bestaat geen prettiger gevoel dan verdwijnen in zijn. En dat zijn mag schilderen, schrijven, leven, of om het even wat, heten.

Monic Platenkamp zegt: Spelen is vergeten wie je bent, en juist dan kom je uit bij wie je werkelijk bent. Er zijn perioden in mijn leven geweest dat ik vergeten ben hoe belangrijk spelen voor mij is. In mijn drang naar presteren verdwenen creativiteit en speelsheid naar de achtergrond. Sinds enige tijd heb ik mijn speelse kind weer terug.

Ik heb een fascinatie voor mensen, hun expressie, hun emotie en hun schoonheid en stijl: voor wat ze laten zien en wat ze niet laten zien. Door te leven in eenvoud en mijn wereld bewust klein te houden ontstaat er ruimte om in portretten de ziel van de mens te vangen. De mensen die ik verbeeld met stof, verf en garen laten zich in al hun kwetsbaarheid zien, intiem, nabij, alsof ze mij kennen en zich op hun gemak voelen bij mij.

Monic Platenkamp en Jan van Kessel zijn sinds 1986 onafscheidelijk. Ze prikkelen, motiveren en omarmen elkaar om de mooiste, meest oorspronkelijke versie van zichzelf aan de wereld te laten zien.

Hun motto is: Laat de liefde je raken.

16 juli t/m/ 22 augustus 2026 

Jeroen Herten - abstracte schilderijen

Peter Munnik - schilderijen

27 augustus t/m koopzondag 4 oktober 

Monique Wolbert - schilderijen

Peter Munnik - schilderijen 

…’De schilderijen van Monique passen in de figuratieve traditie maar hoewel de meeste afzonderlijke elementen herkenbaar zijn blijft de inhoud ook iets raadselachtigs behouden. Dat is dan ook meteen een van de aantrekkelijke aspecten in het oeuvre. De voorstelling streelt ons belevingsvermogen zonder dat de schilderijen een behoefte creëren om uitgelegd te worden.
De schilderijen van Monique Wolbert passen niet direct in een bepaalde stijl of stroming. Ze heeft een persoonlijke symbolentaal ontwikkeld waarin met een zekere regelmaat vormen en motieven terugkeren en geven de kijker de mogelijkheid om zelf verhaal te maken en betekenis toe te kennen zonder dat dit hoeft overeen te komen met de visie van de maker. Het maakt het ook eenvoudiger om een schilderij in eerste instantie als een esthetische belevenis te ervaren. Composities met vormen, lijnen, kleuren, figuren waarbij duidelijk wordt ervaren dat het om meer gaat dan een ‘mooi’ plaatje.’..

(tekst jaap Nijstad)

8 oktober t/m 14 november 2026

Suzette Timmers - schilderijen

Peter Munnik - schilderijen 

19 november t/m 24 december 2026

Neval Gölay - portretten

Peter Munnik - portretten 

'Kijk maar, je ziet niet wat je ziet'

"Kunst die de essentie van het menszijn weet te raken
De soms onwaarschijnlijk grote ogen van de gefingeerde portretten lijken zich rechtstreeks in de ziel van de toeschouwer te boren en dwingen deze tot zelfonderzoek. Tegelijkertijd is Neval's kleurgebruik soberder en donkerder geworden, waarbij een voorkeur voor roden en blauwen in het oog springt, en heeft haar verfbehandeling aan subtiliteit gewonnen. Uit transparante laag na transparante laag laat zij haar voorstellingen langzaam te voorschijn komen.
Neval's monumentale uitbeeldingen van menselijke gezichten zijn geen portretten in de zin dat zij bestaande personen uitbeelden. Het betreft hier algemene types, mannelijk, vrouwelijk of androgyn. Je zou ze kunnen beschouwen als alter ego’s van de kunstenaar, een soort spirituele zelfportretten. Maar de toeschouwer zal er ook steeds iets van zichzelf in herkennen. 
Kwetsbaarheid en kracht zijn ook hier verenigd in dezelfde persoon en parallel hieraan vormt de menselijke verschijning wederom het Maar de toeschouwer zal er ook steeds iets van zichzelf in herkennen.  Kwetsbaarheid en kracht zijn ook hier verenigd in dezelfde persoon en parallel hieraan vormt de menselijke verschijning wederom het toneel van de strijd tussen materie en geest."

(Paul Nieuwenhuizen - kunsthistoricus)

Zoals u van ons kunt verwachten:
Het worden weer unieke, bijzondere en afwisselende exposities!