HUIDIGE EXPOSITIE

4 juni t/m 11 juli 2026

HOMO LUDENS
Jan van Kessel - schilderijen 
Monic Platenkamp - schilderijen en mixed media objecten 

&

Peter Munnik - schilderijen uit de serie MANNEN

HOMO LUDENS (de spelende mens)

Kinderen kunnen niets met de realiteit. Ze lappen deze ‘illusie’ gewoon aan hun laars. Regen ervaren ze als een middel om mee te spelen, een plas is er om midden in te springen. De wereld is een plek om te spelen. Dat is wat er geleerd kan worden van een kind. En dat is wat er afgeleerd wordt in de loop der tijd. We worden ernstig.

Spel is in het moment zijn, spel is hier zijn. Spel is jezelf herkennen als wie je bent, is thuis zijn bij jezelf. Zijn wie je ten diepste bent, vraagt overgave en radicale eerlijkheid. Je bent dit alles. Je komt uit de bron maar bent ook die onuitputtelijke oorsprong van alles. Dat is je geboorterecht.

Schilderen, zo zegt Jan van Kessel, helpt me om me weer te herinneren wie ik ten diepste ben. Het vraagt van me om weer als een kind te worden. Ik mag al mijn denkbeelden en ideeën laten varen. Niet-weten is het vertrekpunt. Het kan me zonder anker laten maar ook een gevoel van zweven geven, eindeloos zweven in een onmetelijk heelal. Zo ontstaat er weer de verwondering die ik als kind kende. En toen wist ik ook niet, en wist ik me beschermd in dat niet-weten. Ik was gewoon vol vertrouwen. Dat kan ook nu nog, zo merk ik. Niet weten en vol vertrouwen zijn, vol goede moed. Ik mag loslaten dat wat niet gekend kan worden zodat ik er mee kan werken. Het zal me vrijer maken, me openen voor nieuwe, ongekende werelden in mezelf.

Ik wil opgaan in het moment zodat er tussen mij en de ervaring geen verschil meer is. Zo kan er iets op het doek komen dat van mijn hand is en toch ook weer niet. Ik ben als het ware een instrument geworden voor iets dat onnoembaar is, voorbij de woorden. Als ik me op die manier aan mezelf laat zien, voel ik dat ik maskers afwerp. Ik ontmoet mezelf in waarheid, in alle naaktheid. Zijn wie ik ben, ook al is het maar voor even, is het sterkste medicijn wat er op aarde is. Het heeft een helende werking op me. Er bestaat geen prettiger gevoel dan verdwijnen in zijn. En dat zijn mag schilderen, schrijven, leven, of om het even wat, heten.

Monic Platenkamp zegt: Spelen is vergeten wie je bent, en juist dan kom je uit bij wie je werkelijk bent. Er zijn perioden in mijn leven geweest dat ik vergeten ben hoe belangrijk spelen voor mij is. In mijn drang naar presteren verdwenen creativiteit en speelsheid naar de achtergrond. Sinds enige tijd heb ik mijn speelse kind weer terug.

Ik heb een fascinatie voor mensen, hun expressie, hun emotie en hun schoonheid en stijl: voor wat ze laten zien en wat ze niet laten zien. Door te leven in eenvoud en mijn wereld bewust klein te houden ontstaat er ruimte om in portretten de ziel van de mens te vangen. De mensen die ik verbeeld met stof, verf en garen laten zich in al hun kwetsbaarheid zien, intiem, nabij, alsof ze mij kennen en zich op hun gemak voelen bij mij.

Monic Platenkamp en Jan van Kessel zijn sinds 1986 onafscheidelijk. Ze prikkelen, motiveren en omarmen elkaar om de mooiste, meest oorspronkelijke versie van zichzelf aan de wereld te laten zien.

Hun motto is: Laat de liefde je raken.

Peter Munnik - Zonder titel (olieverf) 

Vanaf 12 februari 2026 is Peter Munnik vaste exposant in galerie DNA.
Zijn mooie, kleurrijke schilderijen worden regelmatig gewisseld, zodat er steeds iets nieuws te ontdekken valt. Schilderen is zijn lust en zijn leven, dus laat u verrassen! 

Tijdens deze expositie is het thema van zijn schilderijen 'Mannen'. 

KOMENDE EXPOSITIES

16 juli t/m/ 22 augustus 2026 

LOS VAN DE OORSPRONG
Jeroen Herten - abstracte schilderijen 

 & 

DEVENTER SCHILDERIJEN van
Peter Munnik - Cees van der Woude- Frans Berentsen

Je bent ook van harte welkom bij de Meet & Greet op zaterdag 18 juli van 14.00 tot 16.00 uur.
Ontmoet de kunstenaars en ga in gesprek over hun werk. Alleen kijken mag ook :-) 

Jeroen van Herten (1949) is beeldend kunstenaar in Nijmegen. Hij heeft gestudeerd aan de Academie voor Schone Kunsten, Arnhem (de huidige ArtEZ, University of the Arts).

Jeroen over zijn werk:
Mijn schilderijen ontstaan vanuit de waarneming van het landschap, in de breedste betekenis van het woord. Niet het klassieke landschap staat centraal, maar alles wat zich in mijn omgeving aandient: structuren, ritmes, kleuren, sporen en toevallige ontmoetingen. Tijdens een wandeling, op de fiets of onderweg vallen mijn ogen op details die vaak onopgemerkt blijven. Spiegelingen in water, sporen in de sneeuw, verweerde muren, de binnenkant van een kapotte kast – juist in het alledaagse schuilt voor mij een onverwachte schoonheid.

Die waarnemingen vormen het vertrekpunt. In het atelier laat ik de zichtbare werkelijkheid stap voor stap los. Een herinnering, schets of foto is slechts een begin; het schilderij ontstaat pas tijdens het proces van maken.

Mijn werk ontwikkelt zich langzaam. Soms duurt het maanden voordat een schilderij zijn definitieve vorm vindt. Ik werk in lagen, met verf en materialen als jute, lood, zout en andere elementen die zich tijdens het proces aandienen. Ik voeg toe, haal weg, zoek naar licht en donker, naar spanning en verstilling, naar ritme, textuur en ruimte. Gaandeweg krijgt het werk een eigen geschiedenis en groeit het uit tot een autonoom beeld.

Hoewel mijn schilderijen abstract zijn, blijven ze verbonden met de wereld waaruit ze zijn ontstaan. Verwijzingen naar aarde, water, lucht en licht zijn voelbaar, zonder letterlijk herkenbaar te zijn. De oorspronkelijke waarneming lost op in een beeld dat op zichzelf staat.

De informele schilderkunst uit de jaren vijftig en zestig is een belangrijke inspiratiebron. De nadruk op materialiteit, experiment en de zeggingskracht van verf sluit nauw aan bij mijn manier van werken. Structuren, ritmes, reliëf en kleur vormen de basis van mijn beeldtaal.

Ik probeer de schoonheid zichtbaar te maken die zich vaak verschuilt in het onopvallende. Mijn schilderijen raken aan de kern van de waarneming en nodigen uit om langer te kijken. Zo ontstaat ruimte voor wat niet direct zichtbaar is, maar wel ervaren kan worden.

Peter Munnik - Deventer 

Vanaf 12 februari 2026 is Peter Munnik vaste exposant in galerie DNA.
Zijn mooie, kleurrijke schilderijen worden regelmatig gewisseld, zodat er steeds iets nieuws te ontdekken valt. Schilderen is zijn lust en zijn leven, dus laat u verrassen! 
Tijdens deze expositie is het thema van de schilderijen Deventer.  
Samen met kunstschilders Cees van der Woude en Frans Berentsen hebben zij hun geliefde Deventer -elk in hun eigen stijl- op het doek vastgelegd. 
Tijdens een eerdere expositie in galerie DNA zijn er veel Deventer werken verkocht. Ook deze nieuwe expositie met nieuwe werken is zeer de moeite waard!

27 augustus t/m koopzondag 4 oktober 

Monique Wolbert - schilderijen

Peter Munnik - schilderijen 

…’De schilderijen van Monique passen in de figuratieve traditie maar hoewel de meeste afzonderlijke elementen herkenbaar zijn blijft de inhoud ook iets raadselachtigs behouden. Dat is dan ook meteen een van de aantrekkelijke aspecten in het oeuvre. De voorstelling streelt ons belevingsvermogen zonder dat de schilderijen een behoefte creëren om uitgelegd te worden.
De schilderijen van Monique Wolbert passen niet direct in een bepaalde stijl of stroming. Ze heeft een persoonlijke symbolentaal ontwikkeld waarin met een zekere regelmaat vormen en motieven terugkeren en geven de kijker de mogelijkheid om zelf verhaal te maken en betekenis toe te kennen zonder dat dit hoeft overeen te komen met de visie van de maker. Het maakt het ook eenvoudiger om een schilderij in eerste instantie als een esthetische belevenis te ervaren. Composities met vormen, lijnen, kleuren, figuren waarbij duidelijk wordt ervaren dat het om meer gaat dan een ‘mooi’ plaatje.’..

(tekst jaap Nijstad)

8 oktober t/m 14 november 2026

Suzette Timmers Verhoeven - schilderijen

Peter Munnik - schilderijen 

19 november t/m 24 december 2026

Neval Gölay - portretten

Peter Munnik - portretten 

'Kijk maar, je ziet niet wat je ziet'

"Kunst die de essentie van het menszijn weet te raken
De soms onwaarschijnlijk grote ogen van de gefingeerde portretten lijken zich rechtstreeks in de ziel van de toeschouwer te boren en dwingen deze tot zelfonderzoek. Tegelijkertijd is Neval's kleurgebruik soberder en donkerder geworden, waarbij een voorkeur voor roden en blauwen in het oog springt, en heeft haar verfbehandeling aan subtiliteit gewonnen. Uit transparante laag na transparante laag laat zij haar voorstellingen langzaam te voorschijn komen.
Neval's monumentale uitbeeldingen van menselijke gezichten zijn geen portretten in de zin dat zij bestaande personen uitbeelden. Het betreft hier algemene types, mannelijk, vrouwelijk of androgyn. Je zou ze kunnen beschouwen als alter ego’s van de kunstenaar, een soort spirituele zelfportretten. Maar de toeschouwer zal er ook steeds iets van zichzelf in herkennen. 
Kwetsbaarheid en kracht zijn ook hier verenigd in dezelfde persoon en parallel hieraan vormt de menselijke verschijning wederom het Maar de toeschouwer zal er ook steeds iets van zichzelf in herkennen.  Kwetsbaarheid en kracht zijn ook hier verenigd in dezelfde persoon en parallel hieraan vormt de menselijke verschijning wederom het toneel van de strijd tussen materie en geest."

(Paul Nieuwenhuizen - kunsthistoricus)

Zoals u van ons kunt verwachten:
Het worden weer unieke, bijzondere en afwisselende exposities!