HUIDIGE EXPOSITIE

2 januari t/m 7 februari 2026 

TIEN HANDEN WETEN 

Annemieke Alberts

Patricia Docter-Burgers

Krista Israel

Marja Meijering

Krista van Norel

Annemieke Alberts is geboren en getogen in de Zaanstreek, Noord Holland. Na een aantal jaren voor de klas gestaan te hebben volgde zij de lerarenopleiding tekenen in Amsterdam. Daar ontdekte ze de liefde en haar talent voor schilderen. Inmiddels woont en werkt ze in Amersfoort.
In 2011 won ze de juryprijs van de Zomerexpo in het gemeentemuseum Den Haag. Sindsdien is haar werk te zien op diverse tentoonstellingen en beurzen. In samenwerking met galerie Roger Katwijk te Amsterdam neemt zij deel aan andere groeps-tentoonstellingen.
Haar werk is onder meer opgenomen in diverse collecties van het Erasmus MC, VU medisch centrum, Triodosbank, Dela, het Ministerie van Buitenlandse Zaken en persoonlijke verzamelingen.
Alberts fascinatie voor ruimte en reflectie ontstond tijdens een bezoek aan New York, waar een spiegelende glazen deur haar bewust maakte van de interactie en de afstand tussen binnen en buitenwereld. Dit thema loopt als een rode draad door haar oeuvre.
In eerdere werken vertaalde ze deze inspiratie naar mensen in beweging, of vanuit een bijzonder perspectief gezien, landschappen en architecturale ruimtes. Alberts onderzoekt daarbij de betekenis die we bewust of onbewust toeschrijven aan ruimtes. Het is niet zozeer de architectuur zelf die haar interesseert maar de sociologische en culturele betekenis daarvan. Ze vertaalt deze sociale structuren naar mentale ruimtes.
Personen en dingen figureren daarin, maar de hoofdrol is steeds weggelegd voor de ruimte(lijkheid) zelf.

Het werk ontstaat al schilderend. In dunne lagen bouwt ze haar schilderij op, nog nauwelijks gestructureerd, zoekend. Daardoor moet ze tijdens het proces ook veel weghalen, corrigeren. Een deel van dat proces laat zij zichtbaar aanwezig in het eindresultaat.
Stevige, uitgesproken vormen gebruikt ze om de suggestie van ruimtelijkheid te benadrukken en gelaagdheid in het schilderij te brengen.
Ze fungeren als panelen in het decor van een droomachtig toneelstuk. Soms is er een lichte, ironische kijk op de werkelijkheid merkbaar.
Absurdistische elementen zijn een bijna vanzelfsprekend onderdeel van een wonderlijke wereld die ook waar zou kunnen zijn.

Patricia Docter-Burgers over haar werk:
'Ik ben een keramist met wortels in de danswereld. Niet verwonderlijk dat de ruimtebeleving en de vormen om me heen een grote rol spelen. In het werk onderzoek ik de ruimte die bestaat uit de fysieke ruimte en de persoonlijke ruimte. Landschappen, kadasterkaarten, landschapsarchitectuur, de problematiek rondom krapte van de leef- en woonruimte, maar ook de eindeloze ruimte zijn onderwerpen waar ik me mee bezig hou.   

Wat staat waar en ten opzichte van elkaar?             

De keramische objecten van platen klei zijn technisch en strak met een gladde afwerking maar die er toch zacht en esthetisch uit zien. Daarin zoek ik naar een subtiele spanning tussen geometrische vormen, een wonderlijk spel met vorm en compositie.

In het afgelopen jaar is zich een nieuwe stroming in mijn werk aan het ontwikkelen. De diagnose kanker heeft mijn neus op andere zaken gedrukt die een eigen weg zoeken. Dit nieuwe werk is in januari ook te zien in Galerie DNA.

Het werk van Krista Israel (Amersfoort, 1975) bevind zich op het snijvlak van herinnering, materiaal en de tegenstrijdigheden van de hedendaagse samenleving. Glas vormt haar primaire medium, waarmee zij speelgoed, alledaagse objecten en hybride wezens creëert via kiln casting en flamework. Humor en ironie spelen een centrale rol in haar benadering: zij gebruikt ze om zowel de troostende als de confronterende kanten van onze werkelijkheid te verkennen.

Een terugkerend element in Israels praktijk is de “glazen vacht” die veel van haar sculpturen bedekt. Deze textuur, opgebouwd uit duizenden één voor één getrokken glasharen, oogt scherp maar voelt onverwacht zacht. De inspiratie komt van haar meest gekoesterde speelgoed uit haar jeugd: een sneeuwuilknuffel, vervaardigd uit konijnenbont door een Inuit maker. In momenten van onrust bood dit tastbare object haar geborgenheid en gevoel van veiligheid—een ervaring die zij nu in glas vertaalt..

Hoewel het werk van Krista Israel vaak verleidt door realisme en materiële virtuositeit, schuilt er onder de oppervlakte een bitterzoete spanning. Door technische innovatie te verweven met diep persoonlijke referenties, creëert zij kunstwerken die zowel visueel aantrekkelijk als emotioneel ontregelend zijn—spiegels waarin onze kwetsbaarheid, verlangens en ongemakkelijke waarheden zichtbaar worden.

‘het beeld
 alles zegt het
 achteraf
 kijk ik’

Krista van Norel (1986) speelt in haar werk met de begrippen schuilen, verstoppen, manipuleren en vervreemden. Ze zoekt de absurditeit door onder andere natuurlijke elementen te vervreemden en materiaal te bewerken tot realistische absurde sculpturen. 
Vervreemding van het menselijk lichaam is een terugkerend thema door bijvoorbeeld cocon-achtige objecten te creëren waarin je kan schuilen of die als een plek dienen waar mensen een worden met natuur.
De manipulatie van natuur door de mens is voor Krista een interessant gegeven en staat vaak centraal in de sculpturen die ze maakt.
Dit roept bij de kijker verschillende vragen op als: In hoeverre zijn we als mens bewust dat we onderdeel zijn van natuur?
De beelden laten zien in hoeverre we natuur willen beheersen maar er eigenlijk juist onderdeel van zijn.

12 februari t/m 20 maart 2026 

Branka's Choice: 
Gijs van der Veldt
Ingrid Baart 
Christa Broeren 
Branka Perosevic

& 

Peter Munnik  - schilderijen 

Ingrid Baart schildert en danst haar innerlijk landschap. Op het doek wisselen heden, verleden en natuur zich af tussen figuratief en abstract. Geschilderd of in beweging, het geheel van binnen-buiten, een natuurlijke omgeving, sociale betrokkenheid en herinnering zijn leidend.
Voor Branka’s Choice zijn werken uitgekozen die terug te voeren zijn naar Ingrid’s achtergrond en de herinneringen van haar Indische moeder en haar grootouders’ koloniale verleden. De verhalen, reizen en het onderzoek komen na verloop van tijd, soms na jaren, op doek of papier terecht. Hiervoor gebruikt ze haar eigen lichaam op grote doeken om de geladen uitdrukking te geven die ze beoogt. Ook een dansbeweging kan het begin vormen voor een gevoelde tekening op doek.
Kleur is vaak bepalend in de composities die met acryl, olieverf, oliekrijt of inkt het liefst zo direct mogelijk op het doek geschilderd worden met kwast, paletmes of een gevonden tak. Daarbij kan het canvas weken buiten gelegen hebben om weer en wind sporen na te laten.
De werken hebben daardoor vaak een rauw en onaf karakter. Perfectie wordt niet nagestreefd, belangrijker is een gevoelde intentie waar
een ander haar of zijn eigen verhaal in kan herkennen.

Christa Broeren over haar werk:
Na mijn opleiding tot docent beeldende vakken ben ik in de jaren tachtig actief geweest als beeldend kunstenaar in Deventer, Apeldoorn en Enschede. Daarna werd het op beeldend gebied stil. Ik bleef wel tekenen en schilderen en begon drie jaar geleden weer met keramische beelden. Mijn inspiratie haal ik uit verhalen en herinneringen. Na een serie op basis van de 19^eeeuwse Frozen Charlotte poppetjes ben ik overgegaan op Blue grass en bloemen, momenten van bevriezing en verglazing tot verstilde beelden van gras, beweging en bloemen.
Als grappig element staan er hier en daar kippetjes tussen het gras. 

Branka Perosevic woont en werkt sinds 1976 in Deventer.
'Branka’s domein is kleurrijk, caleidoscopisch en onbegrensd in tijd en ruimte.
Het strekt zich uit van de sneeuwklokjes, die hun kopjes opsteken onder het afgestorven blad, ver voorbij de sterren aan de nachtelijke hemel’’. (Geschreven door Peggie Breitbarth)

26 maart t/m koopzondag 3 mei 2026 

Willy van der Beek - schilderijen 
Wilma Wijnen - fotografie 
WABI SABI 

Peter Munnik  - schilderijen 

Willy van der Beek over haar werk: 

"Schilderen betekent geconcentreerd kijken. Mijn vertrekpunt is steeds de visuele waarneming, ik schilder naar de realiteit. Ik schilder graag mensen, maar ook landschappen, bloemen, stillevens. Bij alle onderwerpen is steeds de uitdaging: ben ik in staat mijn verstand uit te schakelen en louter dat wat ik zie en ervaar, in verf over te nemen. Niet schilderen wat ik dènk dat ik zie. Niet schilderen wat ik wéét dat er is, terwijl in werkelijkheid dat onderdeel of detail in de schaduw helemaal niet te zien is. Alleen kijken en doen.  

Ik vind de wereld gecompliceerd. Ben geneigd in het schilderen die complexe werkelijkheid te versimpelen. De realiteit is van zichzelf al zo ingewikkeld en interessant, het onderzoeken daarvan is een avontuur waar geen fantasie aan te pas hoeft te komen; ik probeer te ontrafelen in plaats van te versieren.

Dat doe ik door me te focussen op de essentie, door snel en direct te schilderen, met grote penselen en losse streken. Regelmatig kijk ik tijdens het schilderen door mijn oogharen, ik creëer bewust een schemergebied, daardoor vallen details weg. Zo kan ik me volledig richten op vorm, ritme, toon, kleur; al die dingen die een schilderij boeiend maken.

Een schilderij hoeft van mij niet helemaal ‘af’ te zijn. Ik laat graag de ondergrond meespelen, of gebruik tekenachtige elementen. Daarmee breng ik onregelmatigheid in. Overdrijven, uitvergroten of aandikken gaat vanzelf en is voor mij een belangrijk onderdeel van het schilderplezier.

Ook al heb ik een sterke voorkeur voor het schilderen van de werkelijkheid, ik put ook uit oude familiealbums, krantenfoto’s, internet, of foto’s en schetsen gemaakt tijdens reizen."

Wilma Wijnen over haar werk:

Mijn grote passie is fotografie.  
In 2003 heb ik mijn eigen reisorganisatie opgezet en als touroperator reizen ontwikkeld naar Namibië, Zuid-Afrika, Kenia en Tanzania. In Afrika raakte ik gefascineerd door de kleuren, de vergezichten, de flora en fauna. Zo is mijn passie voor fotografie ontstaan.

Mijn fotografische inspiratie en creatie
Licht, vormen en kleur spelen een belangrijke rol in mijn fotografiewerk. Ik ben altijd gefocust op het licht.  Alles wat licht uitstraalt trekt mijn aandacht. Zoals in de natuur, de zon en maan, maar ook stedelijke architectuur, hoogovencomplexen, olieraffinaderijen of schepen in het avondlicht.
De uitdaging voor mij is om met de verschillende vormen, de kleuren en het licht te spelen.  Ik probeer hier iets bijzonders mee te doen. Mijn uitgangspunt is de werkelijkheid. 
Tijdens het fotograferen en in de nabewerking gebruik ik verschillende fotografische technieken. Met deze technieken creëer ik een nieuwe werkelijkheid, waarbij kleur, vorm en licht samenvallen voor mij in een nieuwe creatie en het overeenkomt met de emotie die ik voel.  

7 t/m 30 mei 2026 

Peter Munnik  - schilderijen 

Patricia Achenbach- Veira
Marianne Breugelmans 
Marjoleine Maessen - schilderijen 

4 juni t/m 11 juli 2026

Peter Munnik 

&

Wordt vervolgd!

16 juli t/m/ 22 augustus 2026 

Jeroen Herten - abstracte schilderijen

Peter Munnik - schilderijen

27 augustus t/m koopzondag 4 oktober 

Monique Wolbert - schilderijen

Peter Munnik - schilderijen 

…’De schilderijen van Monique passen in de figuratieve traditie maar hoewel de meeste afzonderlijke elementen herkenbaar zijn blijft de inhoud ook iets raadselachtigs behouden. Dat is dan ook meteen een van de aantrekkelijke aspecten in het oeuvre. De voorstelling streelt ons belevingsvermogen zonder dat de schilderijen een behoefte creëren om uitgelegd te worden.
De schilderijen van Monique Wolbert passen niet direct in een bepaalde stijl of stroming. Ze heeft een persoonlijke symbolentaal ontwikkeld waarin met een zekere regelmaat vormen en motieven terugkeren en geven de kijker de mogelijkheid om zelf verhaal te maken en betekenis toe te kennen zonder dat dit hoeft overeen te komen met de visie van de maker. Het maakt het ook eenvoudiger om een schilderij in eerste instantie als een esthetische belevenis te ervaren. Composities met vormen, lijnen, kleuren, figuren waarbij duidelijk wordt ervaren dat het om meer gaat dan een ‘mooi’ plaatje.’..

(tekst jaap Nijstad)

8 oktober t/m 14 november 2026

Suzette Timmers - schilderijen

Peter Munnik - schilderijen 

19 november t/m 24 december 2026

Neval Gölay - portretten

Peter Munnik - portretten 

'Kijk maar, je ziet niet wat je ziet'

"Kunst die de essentie van het menszijn weet te raken
De soms onwaarschijnlijk grote ogen van de gefingeerde portretten lijken zich rechtstreeks in de ziel van de toeschouwer te boren en dwingen deze tot zelfonderzoek. Tegelijkertijd is Neval's kleurgebruik soberder en donkerder geworden, waarbij een voorkeur voor roden en blauwen in het oog springt, en heeft haar verfbehandeling aan subtiliteit gewonnen. Uit transparante laag na transparante laag laat zij haar voorstellingen langzaam te voorschijn komen.
Neval's monumentale uitbeeldingen van menselijke gezichten zijn geen portretten in de zin dat zij bestaande personen uitbeelden. Het betreft hier algemene types, mannelijk, vrouwelijk of androgyn. Je zou ze kunnen beschouwen als alter ego’s van de kunstenaar, een soort spirituele zelfportretten. Maar de toeschouwer zal er ook steeds iets van zichzelf in herkennen. 
Kwetsbaarheid en kracht zijn ook hier verenigd in dezelfde persoon en parallel hieraan vormt de menselijke verschijning wederom het Maar de toeschouwer zal er ook steeds iets van zichzelf in herkennen.  Kwetsbaarheid en kracht zijn ook hier verenigd in dezelfde persoon en parallel hieraan vormt de menselijke verschijning wederom het toneel van de strijd tussen materie en geest."

(Paul Nieuwenhuizen - kunsthistoricus)

Zoals u van ons kunt verwachten:
Het worden weer unieke, bijzondere en afwisselende exposities!